ตอนเด็กๆ เราอยู่หลายบ้าน
เพราะอะไรก็ไม่รู้

มีช่วงนึงที่ไปอยู่กับคุณปู่
ตอนนั้นคุณปู่ยังแข็งแรง
คุณปู่ ที่จริงๆเเล้วเราควรจะเรียกว่าคุณตา
แต่เราก็จะเรียกปู่เสมอ
ปู่มีรถกระบะเก่าๆๆอยู่คันนึงตอนนั้น

เวลาที่แม่ไปทำงาน
เราก็จะอยู่กับคุณปู่กับคุณยาย
คุณปู่เป็นคนชอบออกไปเที่ยว
ชอบนั่งรถ เราก็เลยได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย

ตอนนั้นจำไม่ได้ว่าไปไหน
รู้แต่รถร้อนมาก เพราะแอร์เสีย
คุณปู่สูบบุหรี่ ส่วนคุณยายก็ส่งกระดาษมาให้เราใช้พัด
พัดไปได้หน่อยเดียวก็หลับ
หลับมันทั้งร้อนๆนั่นแหละ

เวลาอยู่ที่บ้าน
ปู่ชอบนั่งดูหุ้น แล้วก็สูบบุหรี่
เป็นภาพที่เห็นทุกวันจนชิน
เราชอบไปขอเงินกินขนมกับปู่
ทุกครั้งที่ขอ ปู่จะชอบบอกว่า
"เอาเงินมาคืน สิบหมื่น สิบหมื่นนะ"

บางครั้งปู่ก็จะพูดภาษาอังกฤษ
สำเนียงตลกๆ ยิ่งพอรู้ว่าเราเริ่มเรียน
ปู่ก็จะพูดทุกครั้งที่เจอ
"ฮาว อาร์ ยูว์"

ปู่เป็นคนโมโหร้าย
แต่ไม่เคยโมโหร้ายกับเรา
เวลาไปทะเลปู่จะนั่งอยู่ข้างระเบียง
มองออกไปข้างนอกแบบไร้จุดหมาย
อาจจะหันมาเรียกให้หยิบนู่นหยิบนี่ให้บางครั้ง

ในสายตาเราปู่ดูโดดเดี่ยวบางครั้ง
หรือเพราะปู่ไม่ค่อยพูดไม่รู้
ปูกินเก่ง แต่ยิ้มไม่เก่งเท่าไร

ครั้งสุดท้ายที่เจอปู่ก่อนจะเข้าโรงพยาบาล
จำไม่ได้ว่าวันอาทิตย์ก่อนนู้นหรือเปล่า
ปู่ไม่แข็งแรงเท่าไร
ปู่นอนตะแคงอยู่บนเตียง
ปู่เรียกให้เราชาร์ทโทรศัพท์ให้
เราเอายากับของกินไปให้นิดหน่อย

ครั้งสุดท้ายที่เห็นปู่คือเมื่อวันอาทิตย์
ปู่หลับอยู่ ก่อนหน้านี้เราแวะไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลเเล้วทีหนึ่ง
ตอนนั้นปู่ยังรู้สึกตัว
ปู่ยังรับไหว้เราอยู่เลย

หลังจากนั้น
ปู่ก็อาการแย่ลงเรื่อยๆ

วันนี้แม่โทรมาตอนเช้า
บอกว่าหัวใจปู่เต้นช้าลง
บอกให้เตรียมตัว

ตอนสายแม่บอกว่าหัวใจปู่เต้นเร็วขึ้น
เรามีความหวังนิดหน่อยว่าปู่จะฟื้น
แต่หมอบอกว่า
ปู่ไม่รู้สึกตัวแล้ว

ตอนเย็น
เรานั่งกินขนมอยู่กับเพื่อน
แม่โทรมาหาเรา
แม่บอกว่า

"ปู่ไปสบายแล้วนะ"

หัวใจปู่ค่อยๆหยุดเต้นไปเอง

ปู่หลับสนิทแล้ว

ลาก่อนค่ะ คุณปู่

หลับให้สบายนะคะ :')